نشانه

۹ نظر

• 
  فرناز

  ۸م تیر ۱۳۸۹ ساعت ۵:۱۵ ب.ظ

  زدی تو خط معماری حسابی

  وبلاگت بالاخره لود شد

  چقده اینجا شلوغه
  روزانه هم می نویسی یعنی؟

  [پاسخ]
  • 
    لیدی

    ۸م تیر ۱۳۸۹ ساعت ۵:۲۵ ب.ظ

    اوهوم نه اتفاقا بعد مدتها امروز آپ اش کردم !

    [پاسخ]
• 
  فرناز

  ۸م تیر ۱۳۸۹ ساعت ۵:۱۶ ب.ظ

  این ایستگاه خلاقیت چیه؟

  [پاسخ]
  • 
    لیدی

    ۸م تیر ۱۳۸۹ ساعت ۵:۲۶ ب.ظ

    موضوع پروژه پایان نامه ام . می خواستم یه جورایی بذارم تو وبلاگم که فعلا مسکوت گذاشتمش ! آخه می خوام یکاره دیگه بکنم !

    [پاسخ]
• 
  فرزاد

  ۸م تیر ۱۳۸۹ ساعت ۶:۳۷ ب.ظ

  این ساختمان برنده رتبه اول معمار ۸۸ بود!

  [پاسخ]
  • 
    لیدی

    ۸م تیر ۱۳۸۹ ساعت ۸:۰۰ ب.ظ

    از اطلاع رسانی تون ممنون

    [پاسخ]
• 
  مریم

  ۱۱م تیر ۱۳۸۹ ساعت ۹:۴۷ ق.ظ

  سلام لیدی جون
  خیلی عالیه مرسی از مطلبت منم اسمشونو نشنیده بودم … امیدوارم تعداد معمارای ایرانی موفق زیاد بشه روز به روز

  پ ن: بلاگت خیلی سریعتر میاد بالا . آفرین! :roll:

  [پاسخ]
• 
  لیدی

  ۱۱م تیر ۱۳۸۹ ساعت ۱۰:۴۲ ب.ظ

  خیلی اتفاقی وبلاگی رو پیدا کردم که دارنده وبلاگ دانلود ایبوک مجله معمار – جایزه معمار سال ۸۸ – شماره ۵۸ بقول خودش بصورت رایگان در اختیار خوانند گانش گذاشته بهتر دیدم این لینک رو اینجا هم بذارم .
  http://www.mah3d.com/item.aspx?in=101

  [پاسخ]
• 
  صیاد

  ۱۳م تیر ۱۳۸۹ ساعت ۷:۱۴ ب.ظ

  این روزها با وجود پیچیدگی در زندگی روزمره، با وجود سردرگمی های زیاد! با وجود اختلاف های مبانی و بنیادی میان انسان ها سر موضوعات گوناگون هنوز باورم بر این هست که معماری ساده است و بی پیرایه، سخت نیست کمی باید خلسه وار زندگی کرد حالتی که انگار همه خطوط قلم دستت فریاد عملکردی و هنری سر می دهند. این خلسه باید یک مفهوم داشته باشد، یک مکتب یا ایدئولوژی انسان خواهانه. در ایران یک راه برای توسعه معماری وجود دارد و فقط یک راه و آن یک سرمایه دار پولدار دست و دل باز + یک معمار جوان و جویای نام و گستاخ. وگرنه دل به مسابقات نبند که همه از بند پ مملو و در خارج از کشور تحریمیم و تروریست، دل به نظام مهندسی و امضا نبند که صد ماده ۱۰۰ در کمین توست و کلا از مهندسی چیزی نمی دانند اگر می دانستند این مسکن مهر را با این اوضاع وخیم اجرا نمی کردند و دل به آینده نبند که روزی خودت برای خودت می سازی که این آینده نیست نامش رویاست.معمار را مقصر نبینید،جامعه نیز در ترویج و گسترش شهرها و ساخت و سازها نقش دارند، معمار را کم کار ندانید، جامعه و اجتماع نیز باید پذیرای پوست اندازی باشند، تا کی طاق و قوس های اجباری؟ تا کی گنبد و شبستان اجباری؟ تا کی آجر و خشت از روی اجبار و گرانی؟ تا کی شیروانی و سفال از درد اقلیم؟ معمار را گناه کار ندانید، دست و بالش بسته است جایی که تحریم کالبد یک مملکت را از درون می خورد آنجاست که بناهایی چون بانک ها مثل کاخ های دوره بیزانس و گوتیک اروپا مجلل و باشکوه می شود و پایش می نویسند بانک اسلامی!و هنوز یادم هست که آن تصویر زاغه نشینان و کاخ های دوره پهلوی چاپ شده در کتاب مطالعات اجتماعی دوره ابتدایی نمادی از تضاد طبقاتی بود که اینک هم هست و آن زاغه ها با این بانک ها چه بلایی سرمان آمده است؟ جایی که نگهداری از میراث خواه میراث شاهان ظالم در فرهنگ ۳۱ ساله ما به خوبی رعایت نمی شود آنجاست که فاتحه ما خوانده شده است. معمار را محکوم نکنید، دست بالای دست زیاد است اگر خدایی نکرده برج جهان نمایی اوج بگیرد و نقش جهانی زشت گردد بنیان اسلام و مسلمین در خطر است اما مصلایی در تبریز بنا شود و ارگ علیشاهی خراب شود اسلام پیروز است مشروطه نابود است! و چه بگویم که چه می باید بودیم و اینک چه هستیم چه چیز را حفظ می کنیم برای چه چیز این همه عقب ماندگی را به جان خریده ایم چه نوشته ایم و چه می خوانیم؟ برای که برای کدامین نسل این چنین می سازیم؟ چه داشتیم و چه داریم؟ و چه خواهیم گذاشت برای آنانی که از همینک نجوای نفرینشان دامن گیر این سرطان حاکم بر جامعه حاضر را گرفته است. باور کنیم ما معماری نداریم و معمار هم نداریم.

  [پاسخ]

اسم*

ایمیل* (بقیه نخواهند دید)

وبلاگ