می دانی چیست؟!

زخم من زخم توست.

غم من غم توست.

اما تو گاهی یادت می رود.

پشت به پشت ات چسبیده ام …

نمی بینیمت.

پس چگونه ازدرون چشمانم خواندی،

دوستت دارم ؟!

به تو می اندیشم

به تویی که آرام

در پس دریاچه تخیل ام غرق می شوی

و دوباره با ظاهری تازه

متولد میشوی …

فاصله این غیبت تا ظهور موجی می شود

تا من را به کانون آرامشی ابدی ببرد .

به تو می اندیشم

گاه برای اینکه به یاد بیاورم و فراموش نکنم لحظه جادویی نگاهت را

به تو می اندیشم

به تویی که چشانم برای دیدنت

قرار از من ربوده اند

و بی پروا برهم می افتند تا در دنیای خیالم ظهور یابی

به تو می اندیشم

که به فریاد بگویی دوستت دارم … .

پ.ن: از بس از خودم چیزی ننوشتم دیگه یادم رفته واسه چی این وبلاگ و ساختم بخاطر همین هول شدم تا این نوشتم گذاشتم اینجا . اگه بد بود شرمنده

پ.ن : تازگی ها یه تصمیم هایی گرفتم ؛ این روزها واسم دعا کنین تا انگیزه انجامشو بدست بیارم