نشانه

چند روز قبل بطور اتفاقی در مجله معماری و شهرسازی مقاله ای دیدم که نویسندگان مقاله آقای عباس ریاحی فرد و فری ناز رضوی نیکو ( که قبلا راجب یک مرکز اداری شون که اتفاقا جایز اول معمار ۸۸ رو برده بود صحبت کردم ) بودند .

در این مقاله این دو معمار سعی کرده اند به تعریف استعاره و استفاده از آن در طراحی هایشان بپردازند . این مقاله از این نظر که خودشان به معرفی اثر طراحی شده شان پرداخته اند حائز اهمیت بود .

در اینجا برداشت خودم را از نوشته شان خواهم نوشت :

استعاره می تواند مثل پلی باشد که ما را به سمت ایده و طرح مطلوب راهنمایی کند . استعاره را خود آگاه یا نا خود آگاه می دانند و معتقد هستند که این استعاره می تواند رابطه ها را روشن کند ؛ البته رابطه هایی که بیشتر انتزاعی هستند تا عینی .

استفاده استعاره را در معماری به سه بخش تقسیم می کنند :

اول استعاره نامحسوس که به مفاهیم بر خاسته از سنت ، ادبیات و فرهنگ بر می گردد . ( در اصل همون استعاره به مفهومه ! )

دوم استعاره محسوس که منشا این استعاره را ویژگی های مادی و بصری می دانند .

( همون اشاره ظاهری فکر کنم ! )

سوم استعاره ترکیبی که ویژگی بصری و مادی را برای آشکار سازی کیفیات بکار می برد .

این دریافت من از مقاله بود . برای اینکه یه وقت شبهه ای ایجاد نشود و این امکان که شاید من اشتباه کرده باشم پیش نیاید ، بهتره مقاله کامل را در صفحه ۴۰ مجله معماری و شهرسازی۹۶- ۹۷ بخونین .

ادامه ی نوشته

رتبه دوم جایزه معمار ۸۸ اختصاص به ساختمان اداری – استیجاری در خیابان خرسند  تهران دارد . این طرح یک گروه طراحی دارد متشکل از آقایان و خانم هایی با اسامی زیر : علیرضا شرافتی ، رامبد ایلخانی ، پانته آ اسلامی ، نشید نبییان .

ادامه ی نوشته

توی اواخر کارای پایان نامه ، یعنی همون هفته های آخر که بشدت کار رو سرم ریخته بود ، و منم باید یه عادت همیشگی یعنی اینترنت رو می گذاشتم کنار تا به کارام برسم ؛ دوستی طی یک شوخی ( که بعدا کاملا تبدیل یه یک پیشنهاد جدی شد ) ازم خواست که برای یک روزم که شده یعنی یک ۲۴ ساعت کامل سراغ اینترنت نیام  ! و توی این مدت به کارم برسم و هم از حس و حالم بنویسم که بشه پست جدید نشانه !

اما امان از خماری ….

خلاصه اون روز تا جایی که میشد به نت سر نزدم تا اینکه خوردم به یه مشکل و مجبور شدم از دوستام کمک بخوام … اون روز واسم خاطره شد . روزهای بعدشم همون رویه طی شد . چون فرصتی واسم نمونده بود . اما اون روز اول حس یه معتادی رو داشتم که داشت ترک می کرد

حالا می خوام یکم از حس و حال اون روز رو که نوشته بودم اینجا بیارم برای خودم که جالب بود . امیدوارم برای شما هم جالب باشه !

ترک دنیای مجازی به مدت ۲۴ ساعت ( قرار بود این عنوانش باشه )

« نوشتن از روزی که تصمیم گرفتی کل اش رو بدون نت بگذرونی شاید بنظر جذاب بیاد اما در واقع سخت هم هست اونم برای کسی که تمام روزش رو نت می گذرونه ودر کنارش به کاراش میرسه !!

الان تازه اول راهم با این حال احساس می کنم این نیاز رفتن  تو نت انگار هنوز کامل بیدار نشده شایدم تحت تاثیر حرف و قولیه که دیشب دادم باشه !

***

از صدای گرسنگی شکم ام یه نگاه به ساعت کامپیوترم کردم دیدم شده ۱۲٫۳۰ !! ( اوج استقامت رو می بینین ) اینقدر غرق ۳d  کردن سایت پلانم بودم که اصلا نفهمیدم کی ۱۲ شد . ( البته خوب زودم پا نشده بودم )

الان دارم میرم سراغ ناهار تا از گشنگی غش نکردم … .»

…

پ.ن : خوبه بعضی وقتا از این روزای ترک داشته باشیم !

پ.ن ۱ : یه بار تو گوگل باز یکی یه همچین متنی رو به اشتراک گذاشته بود ( خودمونیش یعنی شیر کرده بود )  :

همه مان یک روز بالاخره بر سر این دوراهی خواهیم ایستاد …
آنجا که همسرمان خواهد گفت : ” یا من ، یا اینترنت ؟! “
و چه لحظه ی سختی خواهد بود ،
لحظه جدایی از همسر … !

:)))))))))) راستش من اینو خوندم تازه به عمق فاجعه پی بردم !